به لطف خدا امید هم هفته گذشته آزاد شد.

امید به جرم ضرب و جرح با چاقو در یک نزاع، محکوم به پرداخت 36 میلیون تومان دیه شده بود. امید فرزند اول خانواده، درس را تا سوم دبیرستان ادامه داده است. پدر قبلا نقاش ساختمان بوده، اما به دلیل اعتیاد شدید کار خود را از دست می‌دهد. امید در این سن، به درخواست مادر، درس را رها کرده تا جای خالی پدری را که جسمش حاضر اما روحش سالهاست که مرده، پر کند و نان‌آور خانه باشد. پدری که البته به گفته شارمین، دستانش، دستان یک مرد زحمتکش است.

یادم نمی‌رود که مادر هنوز از یاد کردن درخواست ترک تحصیل امید، احساس گناه می‌کند.
باید خدا را شکر کرد که مادر خوبی بالای سر بچه‌ها هست. چون وقتی وارد آن خانه تاریک و سرد می‌شوی، تنها نور صورت بچه‌ها را گرمابخش آن خانه می‌بینی. کاظم، جواد، آرزو. البته نبودن حمیدرضا در خانه و انزوای بیش از حد او برای ما کمی نگران کننده شده. کاظم کشتی‌گیر است و چند مدال و نشان دارد. آرزو هم دختری درس‌خوان است و آرزو دارد در آینده وکیل شود.

با وساطت و یاری مسوول هیات محل، آقای رمضانی، شاکی به 15 میلیون تومان دیه راضی شده که 10 میلیون تومان از آن را جمعیت پرداخت کرده است. یکی از شروط شاکی برای رضایت، پیدا کردن کار برای فرزند مضروبش می‌باشد.
در نظر داریم تا به زودی همراه با چند تن از افراد هیات محل، در منزل شاکی امید، به پاس قدردانی از این گذشت و چشم‌پوشی، مراسم دعایی برگزار کنیم.

پیگیری وضعیت خانواده امید را علی قلیچ‌خانی بر عهده گرفته است. هدف اصلی، حمایت از بچه‌ها، پیدا کردن کار مناسب برای امید و کمک به ترک اعتیاد پدر می‌باشد.

یک روز به همت اکبر رجبی عزیز، به خانه امید رفتیم تا شاید بتوانیم پدر را برای مراجعه به کمپ و ترک اعتیاد راضی کنیم. اما متاسفانه علی‌رغم وجود پربرکت اکبر، موفق نشدیم. و حالا به توصیه او، تصمیم گرفتیم که بچه‌ها را به انجمن نارانان (Nar-Anon) بفرستیم. گروه‌های خانواده نارانان برای آنها كه ناامیدی و بیچارگی داشتن یك معتاد در خانواده را احساس كرده‌اند به وجود آمده است.

به امید روزهایی زیباتر برای این خانواده.